خانمی با لباس کتان راه راه و شوهرش با کت و شلوار نخ نما شده خانه دوز در شهر بوستون از قطار پایین آمدند و بدون هیچ قرار قبلی راهی دفتر رئیس دانشگاه هاروارد شدند. منشی فوراً متوجه شد این زوج روستایی هیچ کاری در هاروارد ندارند و احتمالاً شایسته حضور در کمبریج هم نیستند. مرد به آرامی گفت: ”مایل هستیم رئیس را ببینیم.“

منشی با بی حوصلگی گفت:

”ایشان تمام روز گرفتارند.“

خانم جواب داد:”ما منتظر خواهیم شد“

منشی ساعت ها آن ها را نادیده گرفت و به این امید بود که بالاخره دلسرد شوند و پی کارشان بروند. اما این طور نشد. منشی به تنگ آمد سرانجام تصمیم گرفت مزاحم رئیس شود. وی به رئیس گفت:” شاید اگرچه دقیقه ای آنان را ببینید، بروند.“

رئیس با اوقات تلخی آهی کشید و سر تکان داد و از دل رضایت نداشت که با آن ها ملاقات کند. به علاوه از اینکه لباسی کتان و راه راه و کت و شلواری خانه دوز دفترش را به هم بریزد، خوشش نمی آید. رئیس با قیافه ای عبوس و باوقار سلانه سلانه به سوی آن دو رفت. خانم به او گفت:”ما پسری داشتیم که یک سال در هاروارد درس خواند. وی اینجا راضی بود اما حدود یک سال پیش در حادثه ای کشته شد. شوهرم و من دوست داریم بنایی به یادبود او در دانشگاه بنا کنیم.“

رئیس تحت تاثیر قرار نگرفته بود… او یکه خورده بود. با غیظ گفت:”خانم محترم ما نمی توانیم برای هر کسی که به هاروارد می آید و می رود، بنایی بر پا کنیم.“

خانم به سرعت توضیح داد:”آه، نه. ما فکر می کردیم بهتر باشد ساختمانی به هاروارد بدهیم.“

رئیس لباس کتان راه راه و کت و شلوار خانه دوز آن دو را برانداز کرد و گفت:”یک ساختمان! می دانید هزینه ی یک ساختمان چقدر است؟ ارزش ساختمان های موجود در هاروارد هفت و نیم میلیون دلار است.“

خانم یک لحظه سکوت کرد. رئیس خوشنود بود. شاید حالا می توانست از شرشان خلاص شود. زن رو به شوهرش کرد و آرام گفت:” آیا هزینه ی راه اندازی دانشگاه همین قدر است؟ پس چرا خودمان دانشگاه راه نیندازیم؟“

شوهرش سر تکان داد. قیافه رئیس دستخوش سردرگمی و حیرت بود. آقا و خانم بلند شدند و راهی پالوآلتو در ایالات کالیفرنیا شدند، یعنی جایی که دانشگاهی ساختند که نام آن ها را بر خود دارد. این دانشگاه، یاد بود پسری است که هاروارد به او اهمیت نداد.

استنفورد دانشگاهی که روزی در سایه بی اهمیتی هاروارد متولد شد و اینک در رشته های مختلف از هاروارد پیشی گرفته یا به او تنه میزنند.